Dick Advocaat mist cruciale WK-wedstrijd van Curaçao: “Familie gaat boven alles”

Een emotioneel moment voor het nationale elftal van Curaçao: bondscoach Dick Advocaat heeft het trainingskamp in Jamaica onverwachts moeten verlaten vanwege familieomstandigheden. De 78-jarige Hagenaar is met spoed naar Nederland teruggekeerd en zal daardoor ontbreken tijdens de historische WK-kwalificatiewedstrijd tegen Jamaica.

Zijn vertrek komt op een gevoelig moment, want het elftal staat op de drempel van iets bijzonders: voor het eerst in de geschiedenis kan Curaçao zich plaatsen voor het Wereldkampioenschap voetbal.

Een droom op het spel

Curaçao speelt in de nacht van dinsdag op woensdag (Nederlandse tijd 02.00 uur) in Kingston tegen Jamaica. De eilandploeg staat na een sterke kwalificatiereeks één punt voor op de tegenstander. Een gelijkspel is voldoende om geschiedenis te schrijven en zich voor het eerst ooit te kwalificeren voor een WK.

De omstandigheden zijn dus spannend genoeg, maar het nieuws dat de bondscoach niet op de bank zal zitten, heeft de ploeg begrijpelijk geraakt.

“Het is een moeilijke beslissing geweest,” zei Advocaat kort na zijn vertrek. “Ik had dit graag afgemaakt met de jongens, maar soms is er iets dat zwaarder weegt dan voetbal. Familie komt altijd op de eerste plaats.”

Een persoonlijke keuze met veel impact

Wat er precies aan de hand is binnen de familie van Advocaat, blijft privé. De coach benadrukte dat hij, ondanks zijn afwezigheid, nauw betrokken blijft bij de voorbereiding en uitvoering van de wedstrijd.

“Ik heb alle vertrouwen in mijn staf en mijn spelers. Vanuit Nederland blijf ik in contact met hen. Dit team heeft laten zien dat het kan vechten voor elkaar – en dat zal nu niet anders zijn,” aldus Advocaat.

Zijn assistenten Dean Gorré en Cor Pot nemen de leiding tijdens het duel in Kingston. Beide coaches hebben ruime ervaring binnen het internationale voetbal en werken al geruime tijd nauw samen met Advocaat.

Emotionele woorden binnen het team

De bondscoach vertelde het nieuws persoonlijk aan de spelersgroep tijdens een besloten teammeeting. Volgens bronnen binnen de selectie was de sfeer intens, maar ook warm en solidair.

Na Advocaat nam aanvoerder Leandro Bacuna het woord om de groep te motiveren.

“We weten allemaal hoe belangrijk deze wedstrijd is,” zei Bacuna. “Maar nu spelen we niet alleen voor ons land, we spelen ook voor onze coach. Dit is het moment om te laten zien dat we één familie zijn.”

Zijn woorden werden met applaus ontvangen, waarna het team samen het veld op ging voor de laatste training in Jamaica.

Grote steun voor Advocaat

De voetbalwereld reageert massaal op het nieuws. Op sociale media uiten zowel fans als oud-collega’s hun steun voor de Nederlandse trainer. Ook de voetbalbond van Curaçao sprak zich publiekelijk uit.

In een verklaring schrijft de bond:

“Coach Advocaat heeft het kamp om persoonlijke redenen verlaten. De bond, de staf en het gehele eiland staan volledig achter hem. Wij wensen hem en zijn familie veel sterkte.”

Ook op het officiële X-account van het nationale team verscheen een bericht met de woorden “We stand with our coach.” Onder het bericht stroomden honderden reacties binnen van supporters die hun respect betuigen.

“Familie gaat voor alles. Bedankt voor wat u voor Curaçao heeft gedaan,” schreef een fan.

Een man met een imposante staat van dienst

Met het vertrek van Dick Advocaat mist Curaçao niet zomaar een coach. De Hagenaar behoort tot de meest ervaren trainers die het internationale voetbal ooit heeft gekend.

Advocaat begon zijn trainerscarrière in de jaren tachtig en bouwde een loopbaan op die hem langs talloze topclubs en nationale teams voerde. Hij stond onder meer aan het roer bij Glasgow Rangers, Fenerbahçe, Zenit Sint-Petersburg en Feyenoord.

Zijn grootste internationale succes boekte hij met Zenit, waarmee hij in 2008 de UEFA Cup en de Europese Supercup won.

Daarnaast was Advocaat in meerdere periodes bondscoach van het Nederlands elftal, en leidde hij ook landen als België, Rusland, Zuid-Korea, Servië en Irak.

“Dick is een voetbalman in hart en nieren,” zei zijn oud-assistent Cor Pot ooit. “Hij leeft voor het spel, maar hij vergeet nooit de mensen om hem heen. Dat maakt hem bijzonder.”

Een tweede jeugd als bondscoach van Curaçao

Toen Advocaat in 2024 werd benoemd tot bondscoach van Curaçao, reageerden velen verrast. De coach had immers meerdere keren aangekondigd te stoppen met het trainerschap. Toch koos hij voor het avontuur, mede vanwege zijn vriendschap met Cor Pot en zijn fascinatie voor het eiland.

“Curaçao heeft iets speciaals,” zei hij destijds. “De passie, het plezier, de honger om beter te worden — dat raakt me.”

Onder zijn leiding groeide het team in korte tijd. De ploeg combineerde discipline met flair en boekte knappe resultaten in de kwalificatiereeks. Vooral de overwinning op Panama en het gelijkspel tegen Costa Rica trokken internationaal de aandacht.

Hoop en eenheid binnen het team

Nu Advocaat tijdelijk afwezig is, lijkt die onderlinge verbondenheid belangrijker dan ooit. De spelers hebben beloofd zich volledig te geven — niet alleen voor zichzelf of het eiland, maar ook als gebaar van steun aan hun coach.

“Hij heeft ons geleerd om professioneel te zijn, maar ook menselijk,” zei verdediger Cuco Martina tegen lokale media. “Nu is het aan ons om iets terug te doen.”

De assistenten Gorré en Pot benadrukken dat de voorbereiding ongewijzigd doorgaat. “De coach blijft betrokken via video en telefoongesprekken,” vertelde Gorré. “We voeren zijn plan precies uit zoals we samen hebben besproken.”

Een historische kans

De wedstrijd tegen Jamaica wordt een van de belangrijkste in de geschiedenis van het Curaçaose voetbal. Een punt is genoeg om de ploeg voor het eerst ooit naar een WK te brengen — een prestatie die niet alleen sportief, maar ook symbolisch van groot belang is voor het eiland.

Duizenden fans bereiden zich voor om de wedstrijd vanuit huis te volgen, en in Willemstad zijn grote schermen geplaatst om samen te kijken. De sfeer op het eiland is geladen, vol hoop en trots.

“Of Dick er nu is of niet, zijn geest en zijn werk zijn overal voelbaar,” zei een supporter tegen het lokale nieuws. “Hij heeft ons geloof gegeven.”

Slot: voetbal met een hart

Het is niet de eerste keer dat Dick Advocaat laat zien dat achter zijn nuchtere uitstraling een groot hart schuilt. Zijn keuze om naar Nederland terug te keren vanwege zijn familie raakt velen — juist omdat het laat zien waar sport echt over gaat: menselijkheid.

Of Curaçao zich nu wel of niet plaatst voor het WK, één ding is zeker: het team zal spelen met meer motivatie dan ooit.

En ergens, duizenden kilometers verderop, zal Dick Advocaat toekijken — trots, betrokken en vol vertrouwen.

“We spelen voor ons land,” zei Bacuna nogmaals voor vertrek naar Kingston. “Maar deze keer spelen we ook voor onze coach.”

Na maanden vol zorgen, spanning en stille hoop is er eindelijk reden voor opluchting binnen de familie Krabbé. In een korte maar veelzeggende verklaring laat de familie weten dat het duidelijk beter gaat met Martijn Krabbé. Dat nieuws wordt door hen niet voor niets omschreven als “fantastisch”. Voor iedereen die de afgelopen periode heeft meegeleefd, voelt het als een voorzichtig lichtpunt na een lange, zware tijd.

Een periode die alles op zijn kop zette

Het afgelopen jaar stond voor Martijn Krabbé volledig in het teken van zijn gezondheid. Hij sprak zelf openhartig over het intensieve medische traject dat hij doormaakte, een traject dat niet alleen lichamelijk veel vroeg, maar ook mentaal ingrijpend was. Voor iemand die jarenlang een vertrouwd gezicht was op televisie en leefde op creativiteit, humor en contact met mensen, voelde de gedwongen stilstand bijzonder zwaar.

De onzekerheid over hoe het zou verlopen, drukte een stempel op het dagelijks leven van Martijn en zijn naasten. De familie koos er bewust voor om selectief te communiceren, met respect voor rust en privacy. Juist daarom komt deze positieve update nu extra krachtig binnen.

“Het gaat echt beter”

Volgens bronnen dicht bij de familie is Martijn inmiddels sterk genoeg om voorzichtig vooruit te kijken. Niet in grote sprongen, maar stap voor stap. Zowel lichamelijk als mentaal lijkt hij een nieuwe fase te zijn ingegaan. Dat betekent niet dat alles achter de rug is, maar wel dat er ruimte ontstaat voor perspectief.

Een familielid verwoordt het als volgt: “Het gaat echt beter. Dat voelen we allemaal. Er is meer energie, meer rust en vooral meer vertrouwen.” Die woorden klinken misschien eenvoudig, maar dragen voor de familie een enorme lading.

Een belangrijke mijlpaal bereikt

Het meest concrete goede nieuws is dat Martijn groen licht heeft gekregen om weer kleine professionele plannen te maken. Geen lange draaidagen, geen stressvolle verplichtingen en geen volle agenda’s, maar wel iets waar hij enorm naar heeft uitgekeken: creatief bezig zijn, betrokken blijven en weer voelen dat hij méér is dan alleen patiënt.

Voor Martijn betekent dit een belangrijke mijlpaal. Werk was voor hem altijd meer dan een baan; het was een manier om zichzelf uit te drukken, om contact te maken en om plezier te delen. Dat hij nu, hoe voorzichtig ook, weer mag nadenken over die kant van zijn leven, voelt als een overwinning.

Meer dan werk alleen

Het vooruitzicht om weer iets te mogen doen, heeft een zichtbaar effect op zijn gemoedstoestand. “Dit betekent zoveel voor hem,” laat iemand uit de familie doorschemeren. “Het geeft energie, hoop en vooral het gevoel dat hij weer een stukje van zijn oude leven terugpakt.”

Dat gevoel werkt door in alles. Kleine dingen krijgen opnieuw betekenis. Een gesprek over ideeën, een glimlach bij het vooruitdenken, het besef dat de toekomst niet alleen uit wachten bestaat.

Een andere dynamiek thuis

Ook in de huiselijke sfeer is het verschil merkbaar. Waar de afgelopen maanden vooral in het teken stonden van voorzichtigheid en spanning, is de sfeer nu lichter. Er wordt weer meer gelachen, plannen voor de nabije toekomst worden niet langer vermeden en gesprekken krijgen een andere toon.

Het gaat daarbij niet om grootse dromen, maar om kleine, menselijke momenten: samen wandelen, een etentje plannen, herinneringen ophalen én nieuwe maken. Dat zijn de dingen die voor de familie Krabbé nu misschien wel waardevoller zijn dan ooit.

Fans leven intens mee

Het nieuws over de verbetering van Martijns situatie raakt ook veel mensen buiten zijn directe kring. Op sociale media stromen de reacties binnen. Fans spreken hun opluchting uit, delen steunbetuigingen en laten weten hoeveel Martijn voor hen betekent.

“Wat een opluchting,” schrijft iemand. “Dit gun je hem zo.” Anderen noemen het hoopgevend nieuws en prijzen Martijns openheid in een periode die hij ook in stilte had kunnen doormaken. Die verbondenheid tussen presentator en publiek blijkt onverminderd groot.

Openheid als kracht

Wat veel mensen raakt, is de manier waarop Martijn Krabbé de afgelopen periode benaderde. Door eerlijk te zijn over de zwaarte van zijn situatie, zonder sensatie of drama, maakte hij iets bespreekbaar dat voor velen herkenbaar is: de kwetsbaarheid van gezondheid en het verlies van vanzelfsprekendheid.

Die openheid zorgde ervoor dat veel kijkers zich met hem verbonden voelden. Niet alleen als televisiemaker, maar als mens. Het maakt het huidige positieve nieuws des te betekenisvoller.

Stap voor stap vooruit

De familie benadrukt nadrukkelijk dat het herstel nog altijd stap voor stap verloopt. Rust blijft essentieel en overbelasting ligt voortdurend op de loer. Het feit dat er nu voorzichtig plannen mogen worden gemaakt, betekent niet dat alles weer kan of moet.

Juist die nuance maakt het nieuws geloofwaardig en krachtig. Het is geen triomfantelijke aankondiging, maar een realistisch en hoopvol signaal. Er is vooruitgang, en die wordt gekoesterd.

Durven dromen, hoe klein ook

Misschien zit de kern van dit “fantastische” nieuws wel in iets heel eenvoudigs: Martijn durft weer te dromen. Niet over grote projecten of verre toekomstplannen, maar over betrokken blijven, creatief zijn en betekenis ervaren.

Voor iemand die altijd floreerde op energie en interactie, is dat van onschatbare waarde. Het idee dat hij niet alleen hoeft te herstellen, maar ook weer mag leven, maakt dit moment bijzonder.

Een overwinning in stilte

In een wereld waarin nieuws vaak groots en luid moet zijn, schuilt de kracht van dit verhaal juist in de bescheidenheid. Geen grote aankondigingen, geen details over wat er precies gaat gebeuren. Alleen de boodschap dat het beter gaat en dat er ruimte is voor hoop.

Soms zit fantastisch nieuws niet in spectaculaire wendingen, maar in het simpele feit dat iemand weer vooruit durft te kijken. Dat iemand na een lange periode van onzekerheid weer plannen maakt, al zijn ze nog zo klein.

Hoop als rode draad

Voor de familie Krabbé, voor Martijn zelf en voor de vele mensen die met hem meeleven, voelt dit als een kantelpunt. Niet het einde van een traject, maar het begin van een nieuwe fase. Eén waarin herstel, voorzichtig optimisme en levenslust hand in hand gaan.

En precies dát maakt dit nieuws zo bijzonder. Niet omdat alles ineens goed is, maar omdat er weer perspectief is. Omdat er weer gelachen wordt. En omdat Martijn Krabbé, stap voor stap, weer durft te dromen.

Andy van der Meijde verbreekt definitief contact met zijn vader: “Te veel gebeurd”

Andy van der Meijde heeft verdrietig persoonlijk nieuws gedeeld. De voormalig profvoetballer, die de afgelopen jaren een nieuw publiek wist te bereiken als YouTuber en realitypersoonlijkheid, laat weten dat het contact met zijn vader volledig is verbroken. In een openhartig gesprek met weekblad Story vertelt Andy dat de relatie opnieuw is vastgelopen en dat hij ervoor heeft gekozen om afstand te nemen.

Het besluit komt hard aan, vooral omdat Andy eerder nog hoopvol sprak over een verzoening. Toch blijkt die rust van korte duur te zijn geweest.

Een breekbare band

Volgens Andy is de relatie met zijn vader altijd ingewikkeld geweest. Er is veel gebeurd in het verleden en dat maakt de onderlinge band kwetsbaar. “Er zijn gewoon te veel dingen gebeurd,” vertelt hij. “Als je een geschiedenis met elkaar hebt, dan kan een klein meningsverschil ineens heel groot worden.”

Andy legt uit dat het bij hen zelden bij iets kleins blijft. Waar andere families conflicten kunnen uitpraten en achter zich laten, lopen spanningen bij hen snel op. “Een klein probleem wordt meteen een groot probleem. Dan is het gelijk gedoe en negativiteit.”

Voor Andy, die de afgelopen jaren hard heeft gewerkt aan stabiliteit in zijn leven, was dat uiteindelijk de doorslaggevende factor.

Kiezen voor rust en positiviteit

De oud-Ajacied benadrukt dat zijn keuze niet lichtzinnig is genomen. Hij had liever een andere uitkomst gezien, maar merkte dat de situatie hem te veel energie kostte. “Ik houd het leven graag positief,” zegt hij. “En als dat dan zonder mijn vader moet, dan is dat maar zo.”

Het is een uitspraak die veel zegt over de fase waarin Andy zich nu bevindt. Na een roerige periode in zijn leven, waarin hij openlijk sprak over verslaving, mentale worstelingen en herstel, lijkt rust tegenwoordig zijn hoogste prioriteit.

Volgens Andy is het belangrijk om duidelijke grenzen te stellen, ook als dat betekent dat je afstand moet nemen van familie. “Je kunt niet blijven vechten tegen iets wat steeds hetzelfde blijft,” klinkt het.

Een verleden vol pieken en dalen

Andy van der Meijde is geen onbekende als het gaat om turbulente familieverhoudingen. In eerdere interviews gaf hij al aan dat zijn jeugd en jonge volwassenheid niet altijd eenvoudig waren. Zijn carrière als profvoetballer bracht succes en bekendheid, maar ook druk en verleidingen.

De band met zijn vader kende door de jaren heen meerdere breuklijnen, afgewisseld met momenten van toenadering. Dat er eerder sprake was van een verzoening, gaf fans hoop dat vader en zoon elkaar definitief zouden vinden. Dat het nu opnieuw mis is gegaan, maakt duidelijk hoe fragiel die relatie is gebleven.

Leven in de schijnwerpers

De timing van Andy’s openheid is opvallend. Sinds eind vorige maand is hij samen met zijn vrouw Melisa en hun gezin weer te zien in een nieuwe realityserie op Videoland. In zes afleveringen krijgt de kijker een inkijkje in het dagelijkse leven van de familie Van der Meijde.

De serie laat een andere Andy zien dan de voetballer van vroeger: een vader die worstelt met puberproblemen, huishouddynamiek en opvoedingsvraagstukken die voor veel gezinnen herkenbaar zijn.

Pubers, grenzen en moderne verleidingen

In de realityserie speelt één thema een opvallende rol: het opvoeden van pubers in een tijd vol nieuwe uitdagingen. Andy en Melisa zien met lede ogen aan hoe vapen steeds normaler wordt onder jongeren. Ze zijn daar duidelijk geen voorstander van en proberen actief grenzen te stellen.

Andy is daar uitgesproken over. Hij wil voorkomen dat zijn kinderen dezelfde fouten maken als hijzelf vroeger. Zijn eigen ervaringen zorgen ervoor dat hij alert is op signalen en het gesprek aangaat, ook als dat confronterend is.

Openheid over vaderschap

Juist in die rol als vader lijkt Andy veel betekenis te hebben gevonden. Hij spreekt geregeld over de verantwoordelijkheid die hij voelt en de wens om het anders te doen dan hij zelf heeft meegemaakt. Die context maakt het verbreken van het contact met zijn eigen vader extra beladen.

Toch ziet Andy het niet als falen, maar als zelfbescherming. “Ik wil er zijn voor mijn gezin,” lijkt hij impliciet te zeggen. “Daar ligt nu mijn focus.”

Nino en zijn biologische achtergrond

Onlangs kwam de familie Van der Meijde opnieuw in het nieuws, ditmaal rondom zoon Nino. Veel mensen vroegen zich af wie zijn biologische vader is. Hoewel Nino die vraag jarenlang onbeantwoord liet, besloot hij recent openheid van zaken te geven.

Zijn biologische vader blijkt Octave “Okkie” Durham te zijn, de man die bekend werd door een geruchtmakende kunstroof begin deze eeuw. Andy heeft Nino echter altijd opgevoed als zijn eigen zoon, iets wat Nino zelf ook benadrukt.

Die openheid past bij de fase waarin de familie zich nu bevindt: eerlijk, soms confronterend, maar zonder sensatie.

Een nieuw hoofdstuk

Voor Andy van der Meijde lijkt het verbreken van het contact met zijn vader het sluiten van een pijnlijk hoofdstuk. Het is geen keuze die hij met lichtheid maakt, maar wel eentje die volgens hem noodzakelijk is om vooruit te kunnen.

“Ik wil geen negativiteit meer,” klinkt het tussen de regels door. “Het leven is te kort.”

Met zijn gezin, zijn werk en zijn herstel lijkt Andy vastbesloten om zich te richten op wat hem energie geeft. Of er ooit nog ruimte komt voor verzoening met zijn vader, laat hij in het midden. Voor nu kiest hij voor afstand, rust en duidelijkheid.

Een besluit dat verdrietig is, maar tegelijk getuigt van zelfreflectie en grenzen stellen — iets waar veel mensen zich in zullen herkennen.