In 2026 lijkt het respect van sommige jongeren voor de politie steeds verder af te nemen. Op social media duiken regelmatig filmpjes op waarin agenten worden uitgescholden, uitgedaagd of gefilmd alsof dat een spel is. Wat online “stoer” lijkt, is in de praktijk vooral een teken van een groeiend gezagsprobleem.

Voor agenten is het inmiddels dagelijkse kost: discussie, weerstand en bijdehante opmerkingen, vaak nog voordat er überhaupt is uitgelegd wat er aan de hand is. Zeker als iemand zelf fout zit, proberen sommigen de situatie direct om te draaien. Dat vraagt enorm veel zelfbeheersing van politiemensen, die onder toezicht van camera’s én binnen strikte regels moeten werken.

“Badgenummer!”

In de video waar nu over wordt gesproken zie je zo’n moment. Een jongen op een scooter heeft een grote mond zodra de politie verschijnt. Hij probeert de agent de les te lezen en eist meteen het dienstnummer.

Alleen pakt het anders uit dan hij verwacht. De agent laat zich niet intimideren en grijpt stevig in. In plaats van een discussie of ‘visitekaartje’ krijgt de jongen direct de consequenties van zijn gedrag.

De beelden roepen zoals altijd discussie op: sommigen vinden het terecht dat er eindelijk wordt opgetreden, anderen vinden dat het anders had gemoeten. Wat vind jij?

De Amsterdamse DENK-lijsttrekker Sheher Khan heeft in een interview met De Telegraaf gereageerd op kritiek dat zijn partij zou inzetten op islamisering van Nederland. Volgens Khan kunnen bepaalde waarden die binnen de islam belangrijk zijn juist een positieve bijdrage leveren aan de samenleving.

Als voorbeeld noemt hij het belang dat de islam hecht aan familiebanden en zorg voor ouders. Hij stelt dat het geloof voorschrijft om ouders te blijven bezoeken en voor hen te zorgen, en dat Nederland daar volgens hem baat bij kan hebben. Tegenstanders merken daarbij op dat dit soort waarden niet exclusief islamitisch zijn, maar ook onderdeel zijn van andere religies en van bredere Nederlandse tradities.

Khan zegt dat zijn uitspraken regelmatig verkeerd worden uitgelegd. Volgens hem pleit hij niet voor religieuze overheersing, maar voor ruimte om religieuze waarden mee te laten wegen in het publieke debat. Daarbij vindt hij dat sommige islamitische normen als voorbeeld kunnen dienen.

Ook ging Khan in op discussies over geweld tegen lhbti’ers. In reactie op een brief van burgemeester Femke Halsema stelde hij dat religie niet als oorzaak moet worden aangewezen. Volgens hem ligt het probleem eerder bij “straatcultuur” en zou geloof juist kunnen bijdragen aan goed gedrag.

Verder pleit DENK in Amsterdam voor gelijke behandeling van religieuze uitingen. Khan noemt als voorbeeld dat de oproep tot gebed vanuit moskeeën volgens hem vergelijkbaar behandeld zou moeten worden als kerkklokken. Ook wil de partij afstand nemen van het begrip ‘joods-christelijke identiteit’. Volgens Khan draait dit om gelijke rechten: wat voor de ene religie geldt, moet ook voor de andere gelden. Hij wijst op het verschil in acceptatie tussen kerstversiering en ramadanverlichting en noemt dat ongelijke behandeling, mede omdat moslims net als anderen belasting betalen.

De uitspraken van Khan leiden tot kritiek. Tegenstanders vinden dat Nederland zijn culturele basis moet bewaken en wijzen op de historische rol van christelijke tradities in de ontwikkeling van het land en waarden als vrijheid, democratie en gelijkheid.

Het debat over islamisering speelt vaker rondom DENK-voorstellen. Eerder stelde de partij bijvoorbeeld vragen over alcohol in kantines en alcoholreclame, wat kritiek opleverde dat religieuze normen zouden worden doorgedrukt. Khan bestrijdt dat en zegt dat zijn standpunten niet religieus zijn ingegeven, maar gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. Wel erkent hij dat zijn achtergrond invloed heeft op hoe hij maatschappelijke kwesties bekijkt. In dat verband maakte hij ook de opmerking dat hij soms denkt dat hij “misschien een islamiseringsagenda móéten hebben”.

De spanningen rond Europese steun aan Oekraïne lopen opnieuw op. Dit keer draait het om een uitspraak die op sociale media aan de Oekraïense president Volodymyr Zelensky wordt toegeschreven. In gedeelde fragmenten zou hij hebben gesuggereerd dat de Hongaarse premier Viktor Orbán “telefoon kan verwachten” van mensen uit de Oekraïense strijdkrachten als Hongarije opnieuw een Europees steunpakket blokkeert.

De passage zorgt direct voor verdeeldheid. Critici noemen het ongepaste druk op een EU-leider en vinden dat militaire beeldspraak niet past bij diplomatie. Anderen lezen het vooral als frustratie van een president die al jaren in oorlog verkeert en afhankelijk is van buitenlandse hulp.

Wat er rondgaat

De ophef begon nadat op X een vertaalde uitspraak breed werd gedeeld. Daarin zou Zelensky hebben gezegd dat, als Hongarije een belangrijk steunpakket tegenhoudt, Kiev het nummer van Orbán “zou doorgeven aan vertegenwoordigers van het leger, zodat zij in hun eigen taal met hem kunnen spreken”. De exacte context van de woorden is onduidelijk, maar de formulering wordt door velen opgevat als dreigend.

Achtergrond: miljardensteun

Het debat speelt tegen de achtergrond van onderhandelingen over een groot Europees steunpakket. In Brussel wordt al langer gesproken over financiële hulp voor Kiev, bedoeld voor onder meer budgetsteun, herstel van infrastructuur en (indirect) de oorlogsinspanningen. In sommige voorstellen gaat het om tientallen miljarden euro’s, uitgesmeerd over meerdere jaren.

Voor Oekraïne is die steun cruciaal. Door de oorlog staat de economie zwaar onder druk en zonder externe financiering wordt het lastiger om overheidsdiensten draaiende te houden en de verdediging te organiseren.

Hongarije blijft dwarsliggen

Hongarije staat al langer bekend als een van de meest kritische landen als het om nieuwe steun aan Oekraïne gaat. Orbán wil meer controle en garanties over de besteding van middelen en wijst ook op de economische druk binnen Europa. Daarnaast spelen bredere spanningen tussen Boedapest en de Europese Commissie, onder meer over rechtsstaatkwesties en bevroren EU-gelden. Volgens waarnemers gebruikt Hongarije zijn vetomacht soms als drukmiddel in die bredere onderhandelingen.

Voorzichtige reacties in Europa

Opvallend is dat veel Europese hoofdsteden publiekelijk terughoudend reageren. Diplomaten benadrukken vooral het belang van “constructief overleg” en “Europese eenheid”. Openlijke kritiek op Kiev blijft vaak beperkt, omdat veel landen Oekraïne politiek en militair blijven steunen en escalatie willen vermijden.

Twee kampen in de discussie

Tegenstanders van de vermeende uitspraak noemen het “gevaarlijke retoriek”: elke suggestie dat militairen worden ingezet om politieke druk uit te oefenen op Europese leiders zou volgens hen een verkeerde boodschap zijn. Ook kan het het debat in EU-landen verder verharden, juist nu er al discussies leven over hoeveel en hoe lang steun nog kan doorgaan.

Verdedigers benadrukken juist de oorlogssituatie: de druk op Oekraïne is enorm, en blokkades in Europa kunnen directe gevolgen hebben voor de situatie aan het front en voor de staatsfinanciën. In dat licht zien zij de toon vooral als scherpe, emotionele taal en niet per se als letterlijk dreigement.

Breder probleem: Europese eensgezindheid

Hoe de uitspraak ook bedoeld is, de ophef laat vooral zien hoe kwetsbaar de Europese eenheid blijft. Iedere nieuwe steunronde leidt tot complexe onderhandelingen tussen lidstaten met uiteenlopende belangen. Tegelijk kijken Rusland en andere spelers mee: verdeeldheid binnen Europa kan geopolitiek worden uitgebuit.

De komende EU-toppen worden daarom belangrijk. Daar moet blijken of er een compromis komt over nieuwe steun—en of de EU manieren vindt om langdurige hulp te organiseren zonder telkens vast te lopen op politieke blokkades.