“Niemand Was Hierop Voorbereid”: Thérèse Boer deelt foto met alle werknemers van De Librije – dit eerbetoon raakt het hele land – Tagviraal
Connect with us

Viraal

“Niemand Was Hierop Voorbereid”: Thérèse Boer deelt foto met alle werknemers van De Librije – dit eerbetoon raakt het hele land

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Een foto zegt meer dan duizend woorden, zeker als het gaat om verlies, liefde en verbondenheid. Toen Thérèse Boer, de sterke vrouw achter driesterrenrestaurant De Librije, een groepsfoto deelde van het volledige personeelsteam, werd het even stil op sociale media. De aanleiding: een bijzonder en pijnlijk moment dat velen diep raakte. Niet alleen in de culinaire wereld, maar ook ver daarbuiten.

De foto toont een indrukwekkende verzameling mensen – medewerkers van De Librije – die samenkomen in herinnering, in dankbaarheid en in eerbetoon aan Jonnie Boer. Een man die jarenlang het gezicht, de ziel en de smaak van De Librije vormde. Zijn afwezigheid op de foto is voelbaar, en precies dát maakt het beeld zo krachtig.

Een moment van stilte in beeld gevangen

Thérèse deelde de foto op haar persoonlijke socialemediakanalen. Het was geen commerciële campagne, geen promotie, geen marketing. Gewoon een foto. Maar wat die foto losmaakte, was allesbehalve gewoon. Binnen enkele uren werd het bericht honderden keren gedeeld, duizenden keren geliket en stroomden er reacties binnen van mensen die zich verbonden voelden met het verdriet – en met de schoonheid van het eerbetoon.

“Dit raakt tot in je ziel,” schreef een volger. Een ander liet weten: “Wat een kracht, wat een team, wat een liefde.” Ook collega’s uit de horeca, bekende chefs, gasten en trouwe volgers van De Librije lieten hun stem horen.

De foto symboliseert meer dan alleen een team. Het is een tastbaar bewijs van de band die binnen De Librije bestaat – een familie van collega’s die samen rouwen, herinneren én doorgaan.

Thérèse Boer: krachtig in kwetsbaarheid

Thérèse Boer staat al jarenlang bekend als het warme hart van De Librije. Niet alleen als gastvrouw, maar ook als zakelijk leider en co-creator van de unieke sfeer die het restaurant kenmerkt. Sinds het verlies van haar man Jonnie is zij de zichtbare steunpilaar van het team – een rol die zij met waardigheid en gevoeligheid invult.

In interviews benadrukte Thérèse al eerder dat De Librije niet alleen draait om gastronomie, maar ook om mensen. “Zonder onze mensen, geen Librije,” zei ze ooit. En die woorden kregen met deze foto nog meer betekenis.

In plaats van de focus op zichzelf te leggen, zette Thérèse alle medewerkers centraal. Van chef tot afwasser, van sommelier tot stagiair: iedereen stond erop. Het laat zien hoezeer het succes van het restaurant een gezamenlijke prestatie is – en hoe belangrijk collectieve rouwverwerking kan zijn.

Een zichtbaar gemis

Wat deze foto zo aangrijpend maakt, is wat erop ontbreekt. Jonnie Boer is fysiek niet meer aanwezig, maar zijn invloed is nog overal voelbaar. De manier waarop de foto is samengesteld – met ruimte, harmonie en een ingetogen sfeer – laat zien dat hij nog steeds in de harten van zijn mensen leeft.

De lege plek op de voorste rij spreekt boekdelen. Het is alsof het hele team zich even omringt met zijn geest, zijn gedachtegoed en zijn nalatenschap. Geen woorden nodig, alleen beelden. En die beelden raken.

Een team als familie

De Librije staat bekend om zijn loyaliteit aan medewerkers. Veel personeelsleden zijn al jarenlang in dienst en spreken over een werkplek waar ruimte is voor groei, waardering en onderlinge zorg. Het is dus geen toeval dat juist het personeel op deze manier wordt geëerd én zichzelf presenteert.

Voor buitenstaanders is de foto een kijkje achter de schermen. Voor insiders is het een moment van reflectie. Wie goed kijkt, ziet gezichten vol emotie, trots en respect. Er is gelachen, gehuild, gewerkt en stilgestaan. Het zijn mensen die samen een droom tot leven brachten – en die droom blijven voortzetten.

Reacties uit alle hoeken van het land

De impact van de foto reikte verder dan Zwolle. Op social media kwamen berichten binnen uit heel Nederland. Mensen die ooit bij De Librije dineerden, lieten weten hoe geraakt ze waren. Horecaprofessionals spraken hun respect uit voor de manier waarop het team zich toont. En talloze onbekenden schreven dat ze zich door deze ene foto gezien en verbonden voelden.

“Wat een mooi gebaar van Thérèse,” schreef een restauranthouder uit Maastricht. “Dit is niet alleen een eerbetoon aan Jonnie, maar ook aan iedereen die dag in dag uit werkt met hart en ziel.”

Een jonge chef-in-opleiding reageerde: “Hier wil je later bij horen. Niet alleen om het niveau, maar om de mensen.”

Het belang van rouw in teamverband

In veel bedrijven is rouw iets persoonlijks – iets wat je thuis beleeft, in stilte. Bij De Librije wordt het gedeeld, besproken, beleefd. En dat is bijzonder. Het team bleef draaien na het verlies van Jonnie, maar deed dat niet door emoties weg te stoppen. Integendeel: er was ruimte voor herinneringen, voor gesprekken, voor verbinding.

De gedeelde foto is daar een voorbeeld van. Een collectieve uiting van waardering en gemis. Een visuele erkenning dat ieder teamlid zijn of haar eigen manier heeft om Jonnie te herinneren, maar dat ze daarin niet alleen staan.

Een toekomst met herinnering

Thérèse liet in een recente verklaring weten dat De Librije doorgaat. Niet als een kopie van het verleden, maar als een eerbetoon aan wat is opgebouwd. Met respect voor Jonnie’s visie, maar ook met ruimte voor vernieuwing.

“Jonnie was nooit bang voor verandering,” zei ze. “Hij daagde ons uit om te groeien, om buiten de lijnen te kleuren. En dat blijven we doen – mét hem in gedachten.”

De gedeelde teamfoto past volledig in dat beeld. Het is een momentopname van waar het restaurant nu staat: in beweging, in verbondenheid, en met diepe wortels in het verleden.

Een beeld dat blijft hangen

In een tijd waarin beelden vaak vluchtig zijn, blijft deze foto hangen. Niet vanwege drama, maar vanwege oprechtheid. Niet omdat het moet, maar omdat het voelt als iets dat gedeeld moest worden. Het is een eerbetoon aan Jonnie. Aan de mensen die met hem werkten. En aan iedereen die ooit geraakt werd door de magie van De Librije.

Voor wie het restaurant ooit bezocht, is het een herinnering aan gastvrijheid. Voor wie er werkt, is het een symbool van trots. En voor Thérèse is het – zonder twijfel – een bewijs van liefde.


Conclusie: een foto vol betekenis

De gedeelde foto van Thérèse Boer is veel meer dan een beeld van medewerkers. Het is een moment van collectieve rouw, respect en dankbaarheid. Het raakt omdat het echt is. Omdat het laat zien dat achter elk toprestaurant mensen schuilen die elkaar vasthouden in moeilijke tijden.

De Librije is altijd meer geweest dan alleen eten. Het is een verhaal van toewijding, samenwerking en liefde voor het vak – én voor elkaar. En dankzij mensen als Thérèse, en teams als dit, blijft dat verhaal ook na moeilijke tijden verder leven.

Viraal

Nasrien en haar kinderen kunnen amper rondkomen: ”Weekgeld veel te laag”

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Op maandagavond heeft Nadia Moussaid haar nieuwe programma “Nadia” gelanceerd met als thema ‘arm zijn in een rijk land’.

Het programma bracht verschillende mensen aan het woord die dagelijks worstelen met het rondkomen met weinig geld.

Het programma stelde de kijker bl00t aan de realiteit van armoede in een rijk land en liet zien hoe moeilijk het kan zijn om te leven met een beperkt budget.

Een van de mensen die in het programma aan het woord kwamen was Nasrien, een moeder van vier kinderen die moet leven van 90 euro per week of soms zelfs minder.

Nasrien is al 23 jaar met schulden en heeft geen geld voor simpele dingen zoals deodorant. Het gezin is afhankelijk van de voedselbank, waar ze vaak ongezonde producten krijgen.

Nasrien vindt het moeilijk om voor haar kinderen drie keer per dag een maaltijd op tafel te zetten en verdeelt de maaltijd die ze krijgt van de voedselbank over de week.

In de winter heeft het gezin nauwelijks de verwarming aan gehad en zaten ze onder dubbele dekens op de bank. Nasrien vertelde dat ze bang was voor een hoge energierekening.

Het gezin heeft weinig geld en daarom kunnen ze veel dingen niet doen. “Wat zij nodig hebben voor school, kan ik niet betalen.

Drogisterij-spulletjes ook niet. Hele simpele dingen.” Haar oudste dochter is zelfs van school gestuurd vanwege de situatie waarin Nasrien leeft. “Ze hebben geen gelijke kans. Ze staan met 3-0 achter.”

Nasrien voelde zich niet gehoord en vond het moeilijk dat haar kinderen moesten lijden onder haar armoede.

Haar zoon Zakariyya werd gepest op school vanwege zijn uiterlijk en de situatie thuis. Hij kreeg van zijn klasgenoten te horen dat zijn gezin in armoede leefde “omdat al het geld gaat naar eten voor jou.”

Nasrien raakte geëmotioneerd door de verhalen van haar kinderen en vertelde dat ze zich niet schaamde, maar wel altijd erg bang was. Ze was bang dat VeiligThuis op de stoep zou staan.

Het programma toonde de struggles van mensen die dagelijks moeten rondkomen met weinig geld. Het liet zien hoe armoede mensen kan isoleren en hen in een uitzichtloze situatie kan brengen. Het programma benadrukte ook dat armoede een monster is dat je van alle kanten pakt, zelfs in een rijk land zoals Nederland.

Dochter Mia van Nasrien benadrukte dat armoede bestaat, zelfs in een rijk land als Nederland. Ze hoopt dat mensen zich bewust worden van de armoedeproblematiek en dat er meer begrip komt voor mensen die dagelijks moeten rondkomen met weinig geld.

Nasrien hoopt ooit uit de schulden te zijn en wil dat ze niet continu hoeft om te kijken naar haar portemonnee. Ze vindt het belangrijk dat ze en haar kinderen een gelijke kans krijgen.

Verder lezen

Viraal

Afghaans gezin met acht kinderen weigert villa en maakt erge ruzie met COA

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Op dinsdagmiddag vond er een bijzondere rechtszaak plaats in de rechtbank van Almelo.

Het COA (Centraal Orgaan opvang asielzoekers) stond tegenover een Afghaans gezin met acht minderjarige kinderen dat momenteel in het asielzoekerscentrum in Almelo verblijft.

Het COA wil dat de familie vertrekt uit het azc nadat zij enige tijd geleden een toegewezen woning weigerden.

De vader, moeder en kinderen hebben afgelopen zomer een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd gekregen.

Het huisvestingsgesprek

In augustus vorig jaar vond er een huisvestingsgesprek plaats tussen de familie en het COA. Tijdens dit gesprek werd de familie geïnformeerd over het feit dat zij eenmalig een woning toegewezen krijgen door het COA.

Er werd ook gevraagd of er bepaalde criteria waren voor de woning. Volgens het COA waren er op dat moment geen criteria.

2014-03-13 13:17:21 ZEIST – Asielzoekers arriveren bij het nieuw geopende azc in Zeist. Een deel van de bebouwing van het voormalige militaire terrein is aangepast om zo’n 370 personen te kunnen huisvesten. ANP REMKO DE WAAL

Aanbod woning

In november kreeg de familie een woning aangeboden in de gemeente Tholen. Deze woning voldeed aan de eisen van het COA.

Echter, begin februari werd duidelijk dat de familie de woning weigerde. Vervolgens vonden er verschillende gesprekken plaats tussen het COA en de familie waarbij het COA aangaf de weigering ongegrond te vinden.

Ontruiming

Omdat de familie het azc weigert te verlaten, wil het COA nu overgaan tot ontruiming van de woning in het asielzoekerscentrum.

Tijdens de rechtszaak werd duidelijk dat het niet aan de toegewezen woning zelf ligt, want deze voldoet aan de eisen.
vluchtelingen

Echter, één van de kinderen krijgt een behandeling tegen schisis in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.
ter apel

De familie zal hier regelmatig moeten zijn en volgens hen is de afstand met de aangewezen woning te groot.

Volgens het COA ligt de aangeboden woning hemelsbreed binnen vijftig kilometer vanaf het Erasmus, wat binnen de maximale afstand valt die het COA hanteert.

De communicatie

Volgens de advocaat van de familie kan het bieden van vier weken om een passende woonruimte te vinden desastreuze gevolgen hebben.

2014-03-13 13:17:21 ZEIST – Asielzoekers arriveren bij het nieuw geopende azc in Zeist. Een deel van de bebouwing van het voormalige militaire terrein is aangepast om zo’n 370 personen te kunnen huisvesten. ANP REMKO DE WAAL

De familie heeft acht minderjarige kinderen en als de rechtbank ingaat op het toewijzen van deze vordering, komt dit gezin op straat te staan.

De vraag is of het gezin bij elkaar kan blijven. Daarnaast benadrukt de raadsvrouw die de familie bijstaat dat het niet duidelijk is of de familie goed is geïnformeerd.
vluchtelingen

De vader is analfabeet en kan geen Nederlands of Engels spreken, wat de communicatie met het COA bemoeilijkt.
ter apel

Unieke zaak

Voor het COA is dit een unieke zaak. Het is de eerste ontruimingsprocedure in de rechtbank.

Verder lezen

Viraal

Moeder in wanhoop door ‘slechts’ 4.700 euro uitkering bij elkaar

Avatar foto

Gepubliceerd

op

De Belgische moeder Ruby Romain uit Nieuwerkerken heeft geen simpel leven. Ze is alleenstaande moeder en ze moet alleen voor haar drie kinderen zorgen.

Ook zij heeft last van de steeds maar stijgende prijzen. De moeder zit naar eigen zeggen in zak en as. “Ik leef al jaren in de totale wanhoop”, klinkt het.

“Iemand die het niet heeft meegemaakt, kan het zich niet voorstellen wat het is om kinderen alleen te moeten opvoeden.”

Ruby stond er alleen voor toen ze in 2019 door haar echtgenoot in de steek werd gelaten. Nu moet ze alleen zorgen voor haar tweeling Kieran en Killian van 10 en haar 15-jarige dochter Alessa.

De moeder geeft aan dat haar leven moeilijk en lastig is. De tweeling heeft namelijk ADHD en autisme. Haar uitkering van 1.400 euro is nog het grootste struikelblok.

Ruby legt uit: “Er komt nog wel 968 euro kindergeld en 300 euro aan alimentatie bij. Dat komt alles bij elkaar op een bedrag van 4.700 euro.”

Op het eerste zicht zou je denken dat dit bedrag toch ruim voldoende moet zijn. Toch lukt het Ruby niet om hiermee rond te komen.

Om een extra zakcentje te verdienen, geeft ze online mental coaching sessies. “Soms verdien ik daar 200 tot 400 euro per maand mee. Dat is niet veel.”

Ruby heeft echter nog meer problemen in haar leven. Ze lijdt namelijk aan psychische decompensatie.

Het zit haar dus allemaal niet echt mee. “In mensentaal: sinds 2016 is mijn leven een puinhoop en ik kom er maar niet uit. Dat eist zo zijn psychische tol.”

De moeder vervolgt: “Dat zorgt er in de praktijk voor dat ik het financieel niet meer kan redden. Alles wordt alsmaar duurder, dat moet echt wel stoppen. Het is voor mij niet langer houdbaar.”

“De kinderen eten als wolven. Mijn zoons moeten medicatie nemen en daardoor is er geen rem op hun eetgedrag. Ik zie het niet meer zitten. Het enige wat ik kan doen is verder ploeteren.”

Verder lezen

Trending