Kees van der Spek neemt afscheid van zijn vader: “Een groot mens is heengegaan”

Voor misdaadverslaggever Kees van der Spek is het een emotionele periode. Op sociale media deelt hij openhartig dat zijn vader recent is weggevallen. Met een ontroerende foto en persoonlijke woorden brengt hij een eerbetoon aan een man die een indrukwekkend leven leidde, vol idealen, reizen en menselijkheid.

Een vader om trots op te zijn

De vader van Kees 0verleed vorige week op 88-jarige leeftijd. Gisteren vond in besloten kring de uitvaart plaats. Op Instagram schreef Kees een liefdevol en krachtig portret van de man die hem grootbracht.

“Een oer-avonturier is er niet meer,” begint hij. Wat volgt, is een indrukwekkende opsomming van alles wat zijn vader in zijn leven heeft betekend voor anderen.

Van timmerman tot wereldreiziger

Kees beschrijft hoe zijn vader begon als timmerman in Zoetermeer, maar zich door studie en inzet ontwikkelde tot ingenieur en doctorandus. Zijn levenspad leidde hem naar maar liefst tien verschillende landen, waar hij zich steeds inzette voor anderen. “Hij deed ontwikkelingshulp in Suriname en Burundi, werkte met mijn moeder in vluchtelingenkampen in Thailand en Cambodja, en zette zich in voor projecten in Oekraïne, Kameroen, Venezuela en Indonesië.”

Het beeld dat ontstaat is dat van een man die niet alleen de wereld wilde zien, maar hem ook een beetje beter wilde maken.

Een warm hart voor mensen in nood

Kees deelt ook hoe zijn vader zijn hart en huis opende voor wie hulp nodig had. Zo nam hij asielzoekers uit voormalig Joegoslavië in huis en gaf hij les op het asielzoekerscentrum. Ook binnen de lokale gemeenschap was hij actief: “Hij deed vrijwilligerswerk in de kerk en gaf altijd minimaal tien procent van zijn inkomen aan goede doelen.”

Deze bescheiden maar betekenisvolle daden maken volgens Kees zijn vader tot een inspiratiebron. Iemand die niet alleen sprak over compassie, maar het ook werkelijk leefde.

Veel steun voor Kees en zijn familie

De post op Instagram roept veel reacties op. Niet alleen van volgers, maar ook van bekende Nederlanders. Onder anderen Chantal Janzen, Alberto Stegeman, Renze Klamer en Tooske Ragas laten een berichtje achter om Kees te steunen in deze moeilijke tijd.

De woorden “Rust zacht, lieve papa” vormen de ingetogen afsluiting van Kees’ bericht. Eenvoudig, maar des te krachtiger.

Een leven dat verder leeft in verhalen

Hoewel het verdriet nog vers is, is het duidelijk dat de nalatenschap van de vader van Kees van der Spek voortleeft in de mensen die hij raakte. In familie, in vluchtelingen die bij hem onderdak vonden, in leerlingen op het AZC, en in de vele levens die hij wereldwijd wist te verbeteren.

Zijn verhaal is een herinnering aan hoe betekenisvol een mensenleven kan zijn, niet door roem of rijkdom, maar door toewijding, menselijkheid en moed.

Femke Kok wacht bijzondere uitdaging op Winterspelen: 1.500 meter zonder directe tegenstander

Na een indrukwekkend olympisch toernooi waarin ze al twee medailles wist te veroveren, staat schaatsster Femke Kok voor een bijzondere en vooral ingewikkelde opdracht. Tijdens de 1.500 meter zal de Nederlandse sprintspecialiste namelijk zonder directe tegenstander moeten rijden. Een situatie die in het schaatsen als lastig wordt beschouwd en die zowel tactisch als mentaal extra eisen stelt aan een sporter.

Waar de meeste rijders hun rit kunnen afstemmen op de persoon naast hen, moet Kok volledig vertrouwen op haar eigen ritme, timing en gevoel. Dat maakt de opdracht volgens kenners extra uitdagend, zeker omdat de 1.500 meter niet haar favoriete afstand is.

Een race zonder referentiepunt

Bij het langebaanschaatsen speelt de tegenstander op de baan vaak een belangrijke rol. Schaatsers gebruiken elkaar als referentiepunt: wanneer moet je versnellen, hoe hard gaat de ander, en waar kun je nog tijd winnen? Zonder directe concurrent verdwijnen die natuurlijke triggers.

Voor Kok betekent dit dat ze volledig op zichzelf is aangewezen. Ze moet haar tempo zelf bepalen, zonder visuele prikkel naast zich. Dat kan vooral in het begin van de race een uitdaging zijn. Een te snelle opening kan later opgebroken worden, terwijl een te rustige start waardevolle seconden kost.

Veel oud-schaatsers geven aan dat alleen rijden een extra mentale belasting vormt. Het vraagt concentratie, discipline en vertrouwen in het vooraf gemaakte plan.

Loting zorgt voor opvallende situatie

Al vóór de officiële loting werd duidelijk dat Kok waarschijnlijk in een van de eerste ritten zou starten. Omdat zij op deze afstand relatief weinig internationale ervaring heeft, werd verwacht dat ze niet in de sterkste ritten terecht zou komen.

Na de loting bleek inderdaad dat Kok direct in de openingsrit in actie komt — en bovendien alleen rijdt. Daarmee heeft zij geen tegenstander om zich aan vast te klampen en moet ze als een van de eersten een tijd neerzetten die later door andere favorieten aangevallen zal worden.

Dat betekent dat haar race niet alleen sportief zwaar is, maar ook strategisch ingewikkeld. Zodra haar tijd staat, begint het lange wachten om te zien hoe concurrenten reageren.

Een afstand buiten haar comfortzone

De 1.500 meter is niet de afstand waarop Femke Kok normaal gesproken schittert. De Friezin staat bekend als een explosieve sprintster die vooral op de 500 meter haar kracht laat zien. Ook op de 1.000 meter behoort ze tot de absolute wereldtop.

Dit seizoen reed Kok geen 1.500 meter tijdens wereldbekers. In internationaal verband heeft ze die afstand zelfs nauwelijks gereden. Dat maakt haar deelname opvallend, maar tegelijk ook interessant: juist omdat ze zonder grote verwachtingen aan de start verschijnt.

Toch wist ze tijdens het olympisch kwalificatietoernooi voldoende te overtuigen. Daar eindigde ze als derde, waardoor ze alsnog een ticket voor de Winterspelen bemachtigde.

Twee medailles als stevige basis

Dat Kok met vertrouwen aan de start verschijnt, is geen verrassing. Haar olympisch toernooi verliep tot nu toe uitstekend. Op de 1.000 meter reed ze een sterke race en pakte ze zilver, vlak achter landgenote Jutta Leerdam.

Een paar dagen later volgde haar absolute hoogtepunt: goud op de 500 meter. Op die afstand is Kok al jaren een dominante kracht. Ze begon als regerend wereldkampioen aan het toernooi en had voorafgaand aan de Spelen een indrukwekkende reeks overwinningen opgebouwd.

De gouden medaille bevestigde haar status als een van de snelste sprintsters ter wereld en zorgde voor veel lof vanuit sportliefhebbers en experts.

Zelfvertrouwen na sterke races

De prestaties op de eerdere afstanden lijken Kok zichtbaar zelfvertrouwen te hebben gegeven. Vooral haar slotronde op de 1.000 meter maakte indruk. Ze reed daar een bijzonder snelle ronde, wat aangeeft dat haar uithoudingsvermogen mogelijk sterker is dan vaak wordt gedacht.

Zelf sprak ze na afloop enthousiast over dat moment. Volgens de schaatsster voelde de race verrassend soepel aan en had ze niet eerder zo’n gevoel ervaren tijdens een internationale wedstrijd.

Dat maakt haar optreden op de 1.500 meter extra interessant. Hoewel het niet haar specialiteit is, laat haar vorm zien dat ze mogelijk meer in huis heeft dan alleen pure sprintkwaliteiten.

Mentale uitdaging staat centraal

Toch blijft de grootste uitdaging waarschijnlijk mentaal. Alleen rijden betekent dat elk besluit volledig uit jezelf moet komen. Er is geen tegenstander die het tempo bepaalt of je uitdaagt om net dat beetje extra te geven.

Experts benadrukken dat deze situatie vaak onderschat wordt. Vooral in een olympische omgeving, waar druk en spanning sowieso hoog zijn, kan het ontbreken van een directe strijd op de baan ongemakkelijk voelen.

Het komt neer op discipline: vasthouden aan het plan, niet te hard starten en blijven geloven in een constante opbouw.

Laatste olympische race

Voor Kok is de 1.500 meter bovendien haar laatste optreden tijdens deze Winterspelen. Dat geeft de race een extra emotionele lading. Op sociale media liet ze weten klaar te zijn voor de uitdaging en sprak ze haar motivatie uit voor wat haar afsluitende olympische moment wordt.

Na twee medailles rijdt ze zonder grote druk, maar wel met de ambitie om nog één keer alles te geven. Voor een sporter kan zo’n situatie juist bevrijdend werken: niets meer te verliezen, maar alles te winnen.

Andere Nederlandse kansen

Naast Kok komen nog twee Nederlandse vrouwen in actie op de 1.500 meter. Marijke Groenewoud verschijnt in een latere rit aan de start en neemt het op tegen de Poolse Natalia Czerwonka. Groenewoud staat bekend als een veelzijdige schaatsster die zowel op massastart als langere afstanden goed uit de voeten kan.

Ook Antoinette Rijpma-de Jong hoort bij de kanshebbers op een sterk resultaat. Zij rijdt in een van de laatste ritten tegen de Amerikaanse Brittany Bowe. Door haar ervaring en constante prestaties wordt Rijpma-de Jong gezien als een belangrijke troef voor Nederland.

Afwachten hoe het uitpakt

De grote vraag is hoe Kok zich staande houdt op een afstand die buiten haar gebruikelijke terrein ligt — en dan ook nog zonder directe tegenstander. Het antwoord daarop zal pas na afloop duidelijk worden.

Wat al zeker is, is dat haar aanwezigheid op deze afstand laat zien hoe veelzijdig ze zich ontwikkelt. Van sprintspecialiste naar schaatsster die ook langere afstanden durft aan te gaan: het past bij de groei die ze de afgelopen jaren heeft doorgemaakt.

Een finale test in Milaan

Voor Femke Kok wordt de 1.500 meter niet alleen een sportieve uitdaging, maar ook een mentale test en een symbolisch slotstuk van een zeer succesvol olympisch toernooi. Met goud en zilver op zak kan ze vrijuit rijden, maar de competitiedrang blijft ongetwijfeld aanwezig.

Of er een derde medaille inzit, zal afhangen van timing, gevoel en een perfect opgebouwde rit — zonder tegenstander naast haar.

Eén ding staat vast: Nederland kijkt met belangstelling naar haar laatste olympische race, waarin alles mogelijk lijkt en waarin de schaatsster opnieuw kan laten zien hoeveel talent en veerkracht ze bezit.

Gilbert uit Winter Vol Liefde zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens zijn bezoek aan Elsje zet hij een stap die veel kijkers irritant vinden, blijkt uit reacties op X. Het programma loopt voor Elsje richting het einde: er komt nog één man langs, Ernst, die het opneemt tegen Gilbert.

In de aflevering van gisteren werd duidelijk waarom veel kijkers klaar zijn met ‘glibberige Gilbert’. Hij lijkt zich bedreigd te voelen door de komst van Ernst en probeert Elsje te raken met een emotionele actie: hij schrijft haar een brief. Terwijl hij de tekst voorleest, vertelt hij hoe mooi hij haar vindt en dat het vanaf het begin goed voelde tussen hen. Gaandeweg schiet hij vol en leest hij huilend voor: “Wat onze toekomst ook gaat worden, dankjewel voor deze mooie herinneringen.”

Die tranen vallen slecht bij het publiek. Online wordt hard gereageerd en veel kijkers noemen het ‘krokodillentranen’. Reacties als “Braak. Jankerd” en “krokodillentranen tot de macht duizend” voeren de boventoon.

Het is niet de eerste keer dat Gilbert emotioneel in beeld komt. Al vroeg in het seizoen trok hij zich na een sneeuwscooterrit terug en begon hij te huilen toen Elsje vroeg wat er was.

Volgens geruchten eindigt Elsje uiteindelijk wel met Gilbert, maar zou dat niet lang standhouden. Het juicekanaal RealityFBI meldde eerder dat Elsje hem later wegstuurde nadat ze hem op een leugen betrapte: hij zou hebben gezegd dat hij werk had gevonden in Zweden, maar dat zou niet kloppen. Ook zou het op de reünie zijn geëscaleerd en zou Gilbert daarna een relatie hebben gekregen met een andere deelneemster, al is niet bekend met wie.